महाराष्ट्र 24 | विशेष प्रतिनिधी | दि. २ फेब्रुवारी २०२६ | पुण्यात रस्ता हा केवळ रस्ता राहिलेला नाही; तो संयमाची परीक्षा, हॉर्नचा महायज्ञ आणि वेळेचा अपव्यय ठरलाय. सकाळी निघालेला माणूस संध्याकाळी घरी पोहोचतो, तेव्हा घरच्यांनाही शंका येते—“हे ऑफिसला गेलं होतं की ट्रॅफिकमध्ये अडकून साधना करत होतं?” अशा या शहरासाठी केंद्र सरकारने अर्थसंकल्पातून ५१७ कोटींचं मेट्रोचं इंजिन दिलंय. हा आकडा केवळ पैशांचा नाही, तर पुणेकरांच्या संयमाला मिळालेलं सरकारी आश्वासन आहे. खडकवासला ते वाघोलीपर्यंत धावणाऱ्या मेट्रो मार्गिकेचा वेग वाढणार आहे. म्हणजे, आज जी वाट दोन तासांची आहे, ती उद्या ‘फक्त’ अर्ध्या तासाची होईल—आणि पुणेकराला हा बदलही क्रांतीसारखाच वाटेल!
मेट्रोचा विस्तार म्हणजे फक्त खांब उभे राहणं किंवा भुयारी बोगदे खोदणं नाही; तो शहराच्या मानसिकतेतला बदल आहे. हडपसर, खराडी, वाघोलीसारख्या भागांत राहणारा नोकरदार आज “घराबाहेर पडू की नाही?” हा प्रश्न स्वतःलाच विचारतो. मेट्रोचं जाळं वाढलं, तर हा प्रश्न आपोआपच गायब होईल. स्वारगेट ते कात्रज भुयारी मार्गासाठी थोडाफार निधी वापरला जाणार, याचा अर्थ असा—पुण्याच्या जमिनीखालूनही आता प्रगती धावणार! वर रस्त्यावर गाड्यांची रांग, खाली मेट्रोचा वेग; पुणे शहर अखेर ‘मल्टी-लेयर’ विचार करू लागलंय. वाहतूक कोंडीत अडकलेली शहराची नस आता हळूहळू सैल होईल, असा आशावाद निर्माण झालाय.
या ५१७ कोटींचा खरा फायदा आकड्यांत मोजता येणार नाही, तर वेळेत मोजावा लागेल. दररोज वाचणारे मिनिटं, तास, आणि त्यातून मिळणारा थोडासा श्वास—तोच पुणेकरांचा खरा नफा असेल. ऑफिसला वेळेत पोहोचणारा कर्मचारी, कॉलेजला वेळेत जाणारा विद्यार्थी, आणि संध्याकाळी घरी लवकर येऊन चहाचा कप शांतपणे पिणारा नागरिक—हे सगळे या मेट्रोचे ‘सायलेंट लाभार्थी’ असतील. वाहतूक कोंडीतून सुटका म्हणजे केवळ रस्त्यावरील गाड्या कमी होणं नाही; तर चिडचिड कमी होणं, हॉर्नची भाषा थोडी सभ्य होणं, आणि शहराचं आरोग्य सुधारण्याची सुरुवात आहे. केंद्राच्या या तरतुदीमुळे पुणे मेट्रोला आर्थिक बळ मिळालंय; आता प्रश्न इतकाच—हे इंजिन वेगाने धावेल की नेहमीसारखं सिग्नलवर थांबत राहील? पुणेकर मात्र आशेने वाट पाहतोय… कारण आशा तरी अजूनही ट्रॅफिकमध्ये अडकलेली नाही!