महाराष्ट्र 24 | विशेष प्रतिनिधी | दि. ६ फेब्रुवारी २०२६ | मुंबई–पुणे एक्सप्रेस वेवर पुन्हा एकदा वाहतूक कोंडी झाली आणि प्रवाशांच्या नशिबी आले—ब्रेक, क्लच आणि खोल उसासे! सलग चौथ्या दिवशी हा रस्ता “द्रुतगती”ऐवजी “धीरगती” मार्ग ठरला आहे. अमृतांजन पुलापासून खालापूर टोल नाक्यापर्यंत तब्बल दहा किलोमीटरपर्यंत वाहनांच्या रांगा लागल्या आहेत. वीकेंड सुरू होताच गाड्यांची संख्या वाढली आणि प्रवाशांच्या संयमाची परीक्षा सुरू झाली. एरवी पुणे दोन-तीन तासांत गाठणारा प्रवास आज ‘किती तास लागतील?’ या प्रश्नावरच अडकून पडला आहे. इंजिन चालू, एसी बंद, खिडकी उघडी—आणि डोक्यात एकच विचार: आपण खरंच पुढे सरकत आहोत की फक्त इंधन जाळतोय?
या कोंडीचा इतिहासही तितकाच दमछाक करणारा आहे. मंगळवारी गॅस टँकर उलटल्यानंतर तब्बल ३२ तासांची महाकोंडी सहन करावी लागली. गुरुवारी सकाळी थोडा श्वास घेतला, तोच लोणावळ्याजवळ बंद पडलेल्या सिमेंट कंटेनरने पुन्हा गुदमरवून टाकला. २० किलोमीटरपर्यंत संथ रांगा, दोन तासांत शंभर मीटरची मजल—हा प्रवास नव्हे, तर तपश्चर्या! काही प्रवासी गाडीतच जेवण उघडतात, काही पाणी वाटतात, तर काही मोबाईल नेटवर्क पकडण्यासाठी देवाकडे साकडे घालतात. एक्सप्रेस वेवर अपघात, बिघाड किंवा कंटेनर अडकलाच, की संपूर्ण यंत्रणा कोलमडते—आणि प्रवाशांचा वेळ, पैसा व संयम तिघेही होरपळतात.
प्रश्न साधा आहे: हा रस्ता एवढा नाजूक का? एका घटनेने संपूर्ण मार्ग ठप्प कसा होतो? पर्यायी मार्ग, तत्काळ क्रेन, जलद वाहतूक व्यवस्थापन—हे सगळं कागदावरच राहिलं आहे का? दर वीकेंडला तीच कथा, तीच कोंडी आणि तेच आश्वासनांचे ढोल. मुंबई–पुणे एक्सप्रेस वे हा विकासाचं प्रतीक मानला जातो; पण सध्या तो प्रवाशांच्या संयमाचा आरसा बनला आहे. प्रवास द्रुतगतीचा हवा असेल, तर नियोजनही तितकंच वेगवान हवं. नाहीतर हा मार्ग ‘एक्सप्रेस’ नावाचा राहील, आणि प्रत्यक्षात ‘स्टेशनरी’च ठरेल—जिथे गाड्या उभ्या आणि प्रवासी मात्र मनाने धावपळ करत राहतील.