✍️ महाराष्ट्र २४ ।। ऑनलाईन ।। विशेष प्रतिनिधी ।। दि. २२ मार्च २०२६ ।। पुणे शहरात युद्धाच्या धुराने थेट स्वयंपाकघर गाठलं आणि गॅस सिलिंडरच्या गायब खेळाने नागरिकांची अक्षरशः दमछाक सुरू झाली. कालपर्यंत बटण दाबताच पेटणारी गॅस शेगडी आज “कधी येईल?” या प्रश्नावर अडकली आहे. आणि मग काय—ज्याला आपण कालबाह्य समजून अडगळीत टाकलं, तोच जुना स्टोव्ह आज पुन्हा घराघरात मानाने विराजमान झाला आहे. आंतरराष्ट्रीय राजकारणाने पुणेकरांच्या चुलीवर थेट धडक दिली, हे या प्रसंगातून स्पष्ट होतं.
शनिवार पेठेतील शंभर वर्षे जुनं स्टोव्ह दुरुस्तीचं दुकान आज पुण्याच्या संकटाचं प्रतीक ठरलं आहे. जिथे पूर्वी एखादा-दुसरा ग्राहक दिसायचा, तिथे आता रांगा लागल्या आहेत. २०-३० वर्षांपासून धूळ खात पडलेले स्टोव्ह लोक प्रेमाने उचलून आणत आहेत. “गॅस नाही, कोळसा महाग, मग पर्याय तरी काय?” या प्रश्नाचं उत्तर म्हणून हा जुना मित्र पुन्हा सज्ज झाला आहे. काळ बदलला, साधनं बदलली; पण संकट आलं की इतिहासच मदतीला धावून येतो, याचं हे जिवंत उदाहरण.
हॉटेल व्यवसायिकांची अवस्था तर अधिक बिकट! गॅस सिलिंडर नाही, कोळसा दुप्पट दराने, वीजेच्या शेगड्यांचा तुटवडा—या तिहेरी फटक्याने त्यांच्या कंबरडंच मोडलं आहे. काहींनी चुली पेटवल्या, तर काहींनी स्टोव्हवर व्यवसाय सुरू ठेवण्याचा आटोकाट प्रयत्न चालवला आहे. ग्राहक टिकवायचे, खर्च सांभाळायचा आणि व्यवसाय चालू ठेवायचा—या तिन्ही आघाड्यांवर ते लढत आहेत. पण या लढाईत त्यांच्याकडे आधुनिक हत्यारं नाहीत, तर जुन्या आठवणींचाच आधार आहे.
या सगळ्या गोंधळात एक गोष्ट ठळकपणे समोर येते—आपण प्रगतीच्या नावाखाली किती एकाच साधनावर अवलंबून झालो आहोत! गॅस गेला की स्वयंपाक थांबतो, ही वस्तुस्थिती आता उघडी पडली आहे. युद्ध हजारो किलोमीटर दूर असलं तरी त्याचे चटके पुण्याच्या चुलीवर बसत आहेत. म्हणूनच हा ‘स्टोव्हचा कमबॅक’ केवळ एक बातमी नाही, तर काळाचा इशारा आहे—संकट आलं की आधुनिकतेचा बुरखा फाटतो आणि जुनंच खरं ठरतं!