✍️ महाराष्ट्र २४ | विशेष प्रतिनिधी | दि. ३ जानेवारी २०२६ | नेपाळमधील भद्रपूर विमानतळावर शुक्रवारी रात्री जे घडलं, त्याला अपघात म्हणायचं की इशारा, हा प्रश्नच आहे. ५५ प्रवाशांना घेऊन उतरणारं बुद्धा एअरचं विमान धावपट्टीवरून पुढे घसरलं आणि क्षणभर सगळ्यांचा काळजाचा ठोका चुकला. विमान जमिनीवर आलं होतं, पण विश्वास मात्र हवेतच लटकलेला होता. – “देवावरचा विश्वास तेव्हाच खरा ठरतो, जेव्हा इंजिनवरचा विश्वास तुटतो.”
फ्लाइट क्रमांक ९०१ काठमांडूवरून वेळेत निघालं, वेळेत पोहोचलं, पण उतरताना वेळेचा आणि तंत्रज्ञानाचा ताळमेळ बसला नाही. धावपट्टीवर टचडाऊन झाल्यावर विमान थांबण्याऐवजी पुढेच धावत राहिलं आणि थेट गवताळ भागात जाऊन विसावलं. प्रवाशांसाठी हा प्रवास काही सेकंदांचा होता, पण त्या सेकंदांनी आयुष्यभराचा अनुभव दिला. विमानात बसलेले लोक सीटबेल्टपेक्षा नशिबालाच घट्ट धरून होते, एवढंच सत्य आहे.
विमान धावपट्टी सोडताच यंत्रणा जागी झाली, बचावकार्य सुरू झालं आणि सगळे प्रवासी सुखरूप बाहेर आले. कोणीही गंभीर जखमी झालं नाही, हीच या घटनेतील सर्वात मोठी बातमी आहे. विमानाचं नुकसान किरकोळ असल्याचं सांगितलं जात असलं, तरी प्रवाशांच्या मनात झालेलं नुकसान मोजण्याचं कोणतंही यंत्र अजून तयार झालेलं नाही. प्रवाशांचा जीव भांड्यात पडला ही जुनी म्हण, त्या रात्री अक्षरशः अनुभवायला मिळाली.
आता तांत्रिक बिघाड होता की हवामानाचा खेळ, याचा तपास सुरू आहे. पण अशा प्रत्येक घटनेनंतर एक प्रश्न हवेतच राहतो – विमान खाली उतरलं, पण सुरक्षिततेची पातळी कुठे आहे? कागदावर सगळं सुरळीत असतं, चौकशी समित्या नेमल्या जातात, अहवाल येतात; मात्र प्रवाशांना आठवतं ते फक्त एकच – त्या दिवशी आपण वाचलो. भद्रपूरमध्ये विमान थांबलं, प्रवास संपला, आणि देवाचं आभार मानण्याचा कार्यक्रम मात्र सगळ्यांसाठी एकाच वेळी सुरू झाला.