महाराष्ट्र 24 | विशेष प्रतिनिधी | दि. ३० जानेवारी २०२६ | महाराष्ट्राच्या राजकारणात इतिहास कधी कधी अशा वळणावर उभा राहतो, जिथे अश्रू आणि शपथ एकाच वेळी दिसतात. अजितदादांच्या अस्थिविसर्जनाचा विधी सुरू असताना, मुंबईत मात्र सत्तेच्या गणितांची बेरीज-वजाबाकी रंगात होती—आणि त्यातून उगवते आहे राज्याची पहिली महिला उपमुख्यमंत्री! छगन भुजबळांनी दिलेली माहिती ही बातमीपेक्षा जास्त, राजकारणाची कबुली आहे. “मी, प्रफुल पटेल, सुनील तटकरे त्या बैठकीत होतो”—हे सांगताना भुजबळांचा सूर जितका साधा, तितका अर्थ गहिरा आहे. निर्णय ठरलेला आहे, फक्त वेळेची सूतक आहे. दुखवट्यामुळे थोडा थांबा, पण सत्ता थांबत नाही—ती फक्त योग्य मुहूर्त पाहते. अत्रे असते तर म्हणाले असते, “शोक हा घरात असतो, पण सत्तेचा संसार बाहेरच चालू असतो!”
राष्ट्रवादीत सध्या प्रश्न ‘कोण?’चा नाही, तर ‘केव्हा?’चा आहे. सुनेत्रा पवार यांचं नाव विधिमंडळ पक्षनेतेपदासाठी ठरलंय, म्हणजे उपमुख्यमंत्रीपद आपोआप आलंच. भुजबळ स्पष्ट बोलतात—तांत्रिक अडचणी आहेत, पण राजकीय अडचण नाही. दोन राष्ट्रवादी एकत्र येतील का, हा प्रश्न नंतरचा; आधी सत्ता स्थिर हवी. मुख्यमंत्री देवेंद्र फडणवीस यांच्या उपस्थितीत बैठक झाली, म्हणजे निर्णय फक्त पक्षांतर्गत नाही, तर सत्तेच्या केंद्रातही शिजतोय. उद्या शपथविधी झाला, तर महाराष्ट्राच्या राजकारणात एक नवा अध्याय सुरू होईल—पहिली महिला उपमुख्यमंत्री, तीही ‘पवार’ आडनावाची. सांगायचं तर, “लोकशाहीत मतांची किंमत असते, पण सत्तेत आडनावाचं वजन जास्त असतं!”
बारामतीतील दुःखाने या निर्णयाला भावनिक मुलामा दिला आहे. माणिकराव कोकाटे म्हणतात, “आमचा पक्ष म्हणजेच अजितदादा होते.” हे वाक्य राजकीय श्रद्धांजलीसारखं आहे. आमदारांना बैठक नको, चर्चा नको—फक्त एकच नाव पुरेसं आहे: सुनेत्रा पवार. उपमुख्यमंत्रीपदच नव्हे, तर राष्ट्रीय अध्यक्षपदही त्यांच्याकडे द्यावं, अशी मागणी होतेय. दुःखाच्या क्षणी विरोध करणे म्हणजे संवेदनाहीन ठरणे, आणि पाठिंबा देणे म्हणजे सत्ता सुरक्षित करणे—दोन्हींचा हा नाजूक खेळ आहे., “राजकारणात भावना खरी असते, पण निर्णय कायमस्वरूपी असतात.” उद्याची शपथ ही फक्त व्यक्तीची नाही, तर महाराष्ट्राच्या सत्तासमीकरणाची शपथ असेल—आणि इतिहासात ती ‘पहिली’ म्हणून नोंदली जाईल.