शोएब अख्तर, आसिफ, ड्रग्ज आणि आयएसआय; माजी अधिकाऱ्यांच्या दाव्यांनी क्रिकेटविश्वात नवे वादळ
महाराष्ट्र २४ ।। विशेष प्रतिनिधी ।। दि. १५ जुलै २०२६ ।। क्रिकेट हा सभ्य गृहस्थांचा खेळ मानला जातो; पण जेव्हा या खेळाभोवती दहशतवाद, अमली पदार्थांची तस्करी आणि गुप्तचर यंत्रणांची नावे फिरू लागतात, तेव्हा मैदानावरील चौकार-षटकार फिके पडतात. केंद्रीय गृह मंत्रालयातील माजी अधिकारी आर. व्ही. एस. मणी यांनी केलेल्या एका पॉडकास्टमधील दाव्यांमुळे पुन्हा एकदा भारत-पाकिस्तान क्रिकेट संबंधांवर प्रश्नचिन्ह उभे राहिले आहे. त्यांच्या म्हणण्यानुसार, पाकिस्तानचे माजी क्रिकेटपटू शोएब अख्तर आणि मोहम्मद आसिफ भारत दौऱ्यावर येताना अमली पदार्थ आणत असत आणि त्यामागे आयएसआयचे कथित नेटवर्क कार्यरत होते. हे आरोप अत्यंत गंभीर आहेत; पण ते सध्या सार्वजनिक आरोपांच्या स्वरूपात आहेत. या दाव्यांना अधिकृत तपास, न्यायालयीन निष्कर्ष किंवा संबंधित संस्थांकडून पुष्टी मिळालेली नाही, हेही तितकेच महत्त्वाचे आहे.
मणी यांनी असा दावा केला की, भारतातील दहशतवादी कारवायांसाठी लागणाऱ्या निधीचा मोठा भाग अमली पदार्थांच्या तस्करीतून उभा राहत असे. त्यांनी पॉडकास्टमध्ये पाकिस्तानी शिष्टमंडळे आणि क्रिकेटपटूंचा उल्लेख करत अनेक गंभीर आरोप केले. तसेच पाकिस्तानचे तत्कालीन प्रशिक्षक बॉब वुलमर यांच्या २००७ मधील मृत्यूचाही संदर्भ देत काही धागेदोरे जोडण्याचा प्रयत्न केला. मात्र, वुलमर यांच्या मृत्यूबाबत त्या काळात विविध तपास झाले असून अंतिम निष्कर्षांबाबत अनेक चर्चा आणि वाद कायम आहेत. त्यामुळे या नव्या दाव्यांकडेही ठोस पुराव्यांच्या कसोटीवरच पाहणे आवश्यक आहे.
गंभीर आरोप करणे एक गोष्ट आणि ते न्यायालयात किंवा अधिकृत तपासात सिद्ध करणे दुसरी. क्रिकेटसारख्या लोकप्रिय खेळाशी संबंधित व्यक्तींवर असे आरोप झाले की, जनमत झपाट्याने तयार होते. पण केवळ एका मुलाखतीतील किंवा पॉडकास्टमधील विधानांच्या आधारे कोणालाही दोषी ठरवणे योग्य ठरणार नाही. जर या आरोपांमध्ये तथ्य असेल, तर संबंधित तपास यंत्रणांनी पुराव्यांसह सत्य देशासमोर आणले पाहिजे. आणि जर तसे नसेल, तर अशा दाव्यांची सत्यताही स्पष्ट झाली पाहिजे. न्यायाचा पाया हा भावनेवर नव्हे, तर पुराव्यावर उभा असतो.
या प्रकरणामुळे पुन्हा एकदा भारत-पाकिस्तान क्रिकेट संबंध, सुरक्षा आणि आंतरराष्ट्रीय क्रीडा स्पर्धांमधील विश्वासार्हता यांवर चर्चा सुरू झाली आहे. क्रिकेट हे दोन देशांतील जनतेला जोडणारे माध्यम असावे, संशय आणि आरोपांचे रणांगण नव्हे. त्यामुळे या खळबळजनक दाव्यांचा सखोल आणि निष्पक्ष तपास होणे गरजेचे आहे. सत्य जे काही असेल ते समोर यावे; पण तोपर्यंत आरोप आणि सिद्ध झालेले तथ्य यातील फरक लक्षात ठेवणे हेच जबाबदार पत्रकारितेचे आणि सुजाण समाजाचे लक्षण ठरेल.