✍️ महाराष्ट्र २४ | विशेष प्रतिनिधी | दि. ३ जानेवारी २०२६ | अजित पवारांनी पुन्हा एकदा राजकारणातला सर्वात लोकप्रिय प्रश्न विचारला आहे – “ज्यांनी माझ्यावर ७० हजार कोटींचे आरोप केले, त्यांच्याबरोबरच मी सरकारमध्ये बसलोय ना?” हा प्रश्न ऐकून पिंपरी-चिंचवडमधील मतदारच नव्हे, तर मराठी राजकारणालाही घाम फुटला आहे. कारण हा प्रश्न आरोपांचा नसून स्मरणशक्तीचा आहे. इतक्या मोठ्या भ्रष्टाचाराचे आरोप झाले, तरी सगळे कसे काय एकाच बाकावर बसतात, हा अभ्यासाचा विषय आहे. – “आपल्या राजकारणात पाप धुतले जात नाही, ते सत्तेत बसून वाळवले जाते.”
पिंपरी-चिंचवड महानगरपालिकेचा उल्लेख आला की विकासापेक्षा ठेवी आठवतात, आणि ठेवी आठवल्या की त्या मोडणारे हात दिसतात. ८ हजार कोटींच्या ठेवी मोडून काय साध्य झालं, हा प्रश्न अजित पवारांनी विचारला आणि रस्ता सव्वा किलोमीटरचा, खर्च ८१ कोटींचा असल्याची आठवण करून दिली. एवढ्या पैशात रस्ता नाही, तर राजकीय विमानतळ झाला असता, असे सामान्य नागरिकाला वाटते. आशियातील सर्वात श्रीमंत पालिका कर्जात बुडते, तेव्हा भ्रष्टाचार हा अपघात नसून नियोजन असतो, याची खात्री पटते.
भाजपच्या काळात विकासाचं ‘व्हिजन’ इतकं धूसर झालं की रस्ते अरुंद झाले, वाहतूक कोंडीत अडकली आणि अर्बन स्ट्रीटच्या नावाखाली सामान्य माणसाच्या संयमाची वाट लागली. कुत्र्यांच्या नसबंदीपासून शिक्षणापर्यंत सगळीकडे भ्रष्टाचाराची नस पसरली, असा आरोप करत अजित पवारांनी सत्तेच्या मस्तीवर बोट ठेवलं. सत्ता आली की सेवा, आणि सेवा आली की विकास हा जुना फॉर्म्युला आता सत्ता आली की माज असा अपडेट झालेला दिसतो, हीच खरी शोकांतिका आहे.
शेवटी अजित पवारांनी नेहमीप्रमाणे आत्मविश्वासाचा तडाखा दिला – “मी जे बोलतो ते करतो.” रोज पाणी देण्याचं आश्वासन, घड्याळ-तुतारीची हाक आणि पुरावे देण्याची तयारी, या सगळ्यातून निवडणूक तापायला लागली आहे. मात्र मतदार आता फक्त आरोप ऐकत नाही; तो आठवण ठेवतो. ७० हजार कोटींचे आरोप, सरकारातली खुर्ची, आणि पालिकेची रिकामी तिजोरी – या तिघांचा मेळ घालणं हीच २०२६ ची खरी परीक्षा आहे. बाकी, उत्तरं देण्यासाठी राजकारणाकडे नेहमीप्रमाणे शब्दांचा साठा आहेच.