महाराष्ट्र 24 | विशेष प्रतिनिधी | दि.१९ जानेवारी | मुंबई–पुणे द्रुतगती महामार्गावर अखेर ‘मिसिंग लिंक’ सापडली म्हणे! म्हणजे आतापर्यंत आपण लिंक नसतानाच प्रवास करत होतो का, असा साधा प्रश्न सामान्य प्रवाशाला पडला, तर त्याला मूर्खात काढू नये. कारण या रस्त्यावर गेली कित्येक वर्षे गाड्या धावत होत्या, ब्रेक लागत होते, घाटात ट्रक आडवे लागत होते आणि पावसात दरड कोसळून ‘साहस पर्यटन’ मोफत मिळत होते. आता सरकार म्हणते, “एक मेपासून सुसाट प्रवास!” सुसाट म्हणजे नेमका किती? तिकीट काढायची गरज नाही, पण धीर मात्र पक्का हवा, हे मात्र कुणी सांगितले नाही.
या प्रकल्पाचे वर्णन ऐकताना अभियांत्रिकीपेक्षा शब्दांची उधळण अधिक दिसते. जगातील सर्वांत रुंद बोगदा, दहा लेन, नऊ किलोमीटर लांबी—हे सगळे ऐकून सामान्य माणूस भारावून जातो. पण त्याच्या मनात एकच प्रश्न घोळतो: “इतके वर्षे हे सगळे कुठे होते?” घाटात वळणांवर अडकलेली एसटी, ब्रेक जळालेल्या कार आणि ‘पुण्याला पोहोचेपर्यंत चहा थंड’ झालेला अनुभव—हे सगळे आता इतिहासजमा होणार म्हणे. इतिहासजमा करण्याचा आपला अनुभव पाहता, इतिहास परत येणार नाही याची खात्री कोण देणार?
मुख्यमंत्री आदेश देतात, अधिकारी पाहणी करतात, अभियंते युद्धपातळीवर काम करतात—हे सगळे चित्र आपल्याला नवीन नाही. प्रत्येक प्रकल्प शेवटच्या टप्प्यातच असतो आणि उद्घाटन नेहमी ‘मुहूर्तावर’च होते. महाराष्ट्र दिनी रस्ता खुला होणार, ही बातमी ऐकून आनंद तर होतोच; पण उद्घाटनाच्या दिवशी पहिल्या ट्रॅफिक जॅमचा मान कोणाला मिळणार, याची उत्सुकता अधिक आहे. कारण आपल्याकडे रस्ता कितीही मोठा असला, तरी वाहतूक शिस्त मात्र नेहमीच ‘नॅरो’ असते.
तरीही मान्य करावे लागेल—हा प्रकल्प म्हणजे फक्त रस्ता नाही, तर आशेचा बोगदा आहे. वेळ वाचेल, इंधन वाचेल, जीव वाचेल—असे सगळे फायदे सांगितले जात आहेत. प्रत्यक्षात प्रवाशाने एकच गोष्ट लक्षात ठेवावी: रस्ता कितीही सरळ झाला, तरी आपली घाई, आपली बेफिकिरी आणि आपली ‘मी आधी’ वृत्ती वाकडीच राहिली, तर सुसाट प्रवासही सावकाशच होईल. ‘मिसिंग लिंक’ सापडली आहे, आता हरवलेली शिस्त सापडते का, ते पाहणेच बाकी आहे!