🔥 एका मुलाखतीत पाच संदेश! पवारसाहेबांचा ‘मौनस्फोट’ आणि दिल्लीपासून बारामतीपर्यंत हादरा 🔥

महाराष्ट्र 24 : विशेष प्रतिनिधी : दिनांक – 31 जानेवारी- राजकारणात काही मुलाखती ऐकायच्या असतात आणि काही वाचायच्या; पण ज्येष्ठ पवारांची आज सकाळची मुलाखत मात्र उलगडायची होती. कारण प्रत्येक वाक्यामागे अर्थांचे थर होते आणि प्रत्येक थरामागे राजकीय स्फोटकं. “मला शपथविधीची माहितीच नव्हती” हे वाक्य साधं नव्हतं, तर स्वतःभोवती काढलेली अभेद्य सुरक्षा रेषा होती. या खेळात आम्ही नाही असं सांगत त्यांनी जबाबदारी झटकली आणि त्याच श्वासात खेळाडू कोण हेही सांगून टाकलं. नाव न घेता पटेल आणि तटकरेंकडे बोट दाखवलं; सांगायचं झाले तर—आरसा समोर धरला, चेहरा आपोआप दिसला. कोणालाही दोष देण्याची गरज पडली नाही, कारण दोष स्वतःच उघडा पडला.

विलिनीकरणाच्या मुद्द्यावर पवारसाहेबांनी केलेला वार हा तर थेट कार्यकर्त्यांच्या काळजात घुसणारा. “एवढ्या घाईत निर्णय का झाला माहीत नाही” या वाक्यातून त्यांनी एकाच वेळी तीन पक्ष मारले. राष्ट्रवादीचं भाजपमध्ये विलिनीकरण आम्हाला नको आहे, पटेल-तटकरे यांनाच नको आहे आणि तेच या विलिनीकरणाला घाबरले आहेत—हा संदेश इतक्या सफाईदारपणे पोहोचवला की स्पष्टीकरणासाठी पत्रकार परिषद घेण्याची गरजच उरली नाही. त्यात “बारा तारखेला विलिनीकरण ठरलं होतं” हे सांगून सध्याचा गट दादांच्या अंतिम इच्छेविरुद्ध वागत आहे हा ठसठशीत आरोप केला. दादा म्हणजे कोण, हेही स्पष्ट केलं—दादा म्हणजे आम्ही; मध्यस्थ नव्हेत. हा संवाद नव्हता, हा वारसाहक्काचा जाहीरनामा होता.

राजकीय भाषणांना जे साध्य होत नाही, ते कधी कधी एका दृश्यातून होतं. काल बारामतीत नीरा नदीची पाहणी हा असाच दृश्यात्मक संदेश होता. “बारामतीचा सातबारा मी अजितदादाच्या नावावर केला होता; ते गेले, आता मूळ मालक परत आला” हा अर्थ शब्दांत मांडला गेला नाही, पण प्रत्येक कार्यकर्त्याला तो स्पष्ट दिसला. त्यात सुनेत्रावहिनींच्या कुटुंबाशी संवाद नसल्याचा उल्लेख करून उर्वरित पवार कुटुंब या निर्णयात नाही हेही ठणकावून सांगितलं. किमान शब्द, कमाल अर्थ—यालाच राजकीय अचूकता. ही मुलाखत नव्हे; ही शांतपणे दिलेली सणसणीत राजकीय चपराक होती—आवाज कमी, परिणाम प्रचंड.