✍️ महाराष्ट्र २४ ।। ऑनलाईन ।। विशेष प्रतिनिधी ।। दि. २१ एप्रिल २०२६ ।। जगाच्या राजकारणात कधी कधी बंदुकीपेक्षा फोन जास्त आवाज करतो—आणि सध्या तोच आवाज होर्मुझच्या लाटांवर घुमताना दिसतो आहे. Asim Munir यांनी थेट Donald Trump यांना केलेला फोन हा फक्त संवाद नाही, तर एका अस्वस्थ जगाची धडपड आहे. अमेरिका–इराण युद्धविरामानंतर इस्लामाबादमध्ये झालेल्या चर्चेची पहिली फेरी निष्फळ ठरली, आणि दुसऱ्या फेरीपूर्वीच परिस्थितीने पुन्हा तणावाचा रंग चढवला. कारण एकच—Strait of Hormuz मधील नाकेबंदी. ही नाकेबंदी केवळ जहाजांची नाही; ती विश्वासाची, संवादाची आणि शांततेच्या शक्यतेची नाकेबंदी ठरत आहे.
या सगळ्या घडामोडींमध्ये पाकिस्तान मध्यस्थीची भूमिका निभावत असला, तरी त्याच्या हातातले धागे किती मजबूत आहेत, हा प्रश्न उभा राहतो. मुनीर यांनी अमेरिकेला दिलेला सल्ला—नाकेबंदी हटवा—हा साधा वाटला तरी त्यामागे मोठा अर्थ दडलेला आहे. कारण इराणने दुसऱ्या फेरीत सहभागी होण्याबाबत अनिश्चितता व्यक्त केली आहे. एका बाजूला अमेरिकेच्या अटी, दुसऱ्या बाजूला इराणचा रोष, आणि मध्ये अडकलेली शांततेची आशा—ही परिस्थिती एखाद्या दोरीवर चालणाऱ्या कसरतीसारखी वाटते. फोनवर “विचार करू” असे उत्तर मिळाले, पण जागतिक राजकारणात विचार आणि कृती यांच्यातील अंतर अनेकदा महासागराएवढे असते.
होर्मुझची सामुद्रधुनी ही फक्त नकाशावरची रेषा नाही; ती जगाच्या अर्थकारणाची धमन आहे. इथे नाकेबंदी म्हणजे केवळ जहाजांना अडवणे नाही, तर जगाच्या अर्थव्यवस्थेला श्वास रोखणे आहे. त्यामुळे या फोन कॉलचा प्रतिध्वनी फक्त वॉशिंग्टन किंवा तेहरानपुरता मर्यादित राहणार नाही—तो प्रत्येक देशाच्या पेट्रोल पंपापर्यंत पोहोचू शकतो. प्रश्न इतकाच आहे की, हा संवाद शांततेचा मार्ग मोकळा करेल की आणखी एका वादळाची चाहूल देईल? जग सध्या उत्तराची वाट पाहत आहे—आणि होर्मुझच्या लाटांवर अजूनही अस्वस्थता उसळत आहे.