विषारी दारूच्या थेंबात प्रशासनाचा काळा चेहरा; मृत्यूंच्या रांगेत वाढ, निलंबनांची धावपळ सुरू
महाराष्ट्र २४ ।। ऑनलाईन ।। विशेष प्रतिनिधी ।। दि. ३० मे २०२६ ।। पिंपरी-चिंचवड आणि पुण्याच्या रस्त्यांवर सध्या एकच प्रश्न भिरभिरत आहे—एका ड्रममागे काहीशे रुपये कमावण्याच्या हव्यासासाठी किती माणसं मरायला हवीत? उत्तर धक्कादायक आहे. अवघ्या सहा हजार सहाशे रुपयांच्या नफ्यासाठी तब्बल बावीस कुटुंबांवर दुःखाचा डोंगर कोसळला. विषारी दारूच्या या महाभयंकर प्रकरणाने केवळ गुन्हेगारांचाच नव्हे, तर यंत्रणेच्या निष्क्रियतेचाही बुरखा फाडला आहे. फुगेवाडीपासून हडपसरपर्यंत आणि उरळी कांचनपर्यंत मृत्यूची सावली पोहोचली. ज्या दारूच्या बाटलीत नशा असावी, त्यात मृत्यू मिसळला गेला आणि निष्पाप लोक अक्षरशः तडफडत मरणाच्या दाढेत ढकलले गेले.
तपासात समोर आलेली आकडेवारी तर अंगावर काटा आणणारी आहे. मिथेनॉलचे ड्रम विकत घेऊन त्यात पाणी आणि गावठी दारू मिसळण्यात आली. खर्च सुमारे सत्तावीस हजार रुपये आणि विक्रीतून मिळाले तेहतीस हजार सहाशे रुपये. म्हणजे काही हजारांच्या अतिरिक्त नफ्यासाठी संपूर्ण विषाचा व्यापार उभा करण्यात आला. या विषारी मिश्रणाने अनेकांचे डोळे निकामी केले, मळमळ, उलट्या, तोंडातून फेस, श्वास घेण्यास त्रास अशी भीषण लक्षणे निर्माण केली. काही तासांत यकृत आणि मूत्रपिंड निकामी झाले. ३२ वर्षीय रिक्षाचालक उमेश अवचर याचा मृत्यू तर या संपूर्ण शोकांतिकेचे भयावह चित्र समोर आणतो. दोन दिवसांपूर्वी घेतलेला घोट त्याच्या जीवावर बेतला. त्याची दृष्टी गेली, शरीराने साथ सोडली आणि अखेर मृत्यूने त्याला गाठले.
घटना उघडकीस आल्यानंतर प्रशासनाने निलंबनांचे अस्त्र उपसले. उत्पादन शुल्क विभागाचे अधिकारी, पोलिस अधिकारी आणि कर्मचारी अशा अनेकांवर कारवाई झाली. पण प्रश्न असा आहे की, मृत्यूंची संख्या वाढेपर्यंत हे सगळे झोपले होते का? परिसरात हातभट्टीचा व्यवसाय सुरू असल्याच्या तक्रारी नवीन नव्हत्या. गावठी दारूचे अड्डे उघडपणे सुरू असताना यंत्रणेला त्याचा पत्ता नव्हता, यावर विश्वास ठेवणे कठीण आहे. मृत्यू झाल्यानंतर निलंबनाची तलवार फिरवणे सोपे असते; पण जीव वाचवण्यासाठी वेळेवर कारवाई करणे हेच खरे प्रशासनाचे कर्तव्य असते.
या दारूकांडाने एक कटू सत्य पुन्हा समोर आणले आहे. गुन्हेगारांच्या लालसेइतकीच धोकादायक गोष्ट म्हणजे यंत्रणेची बेफिकिरी. आज बावीस कुटुंबांचे संसार उद्ध्वस्त झाले आहेत. अनेक घरे कर्त्या पुरुषांशिवाय उभी आहेत. काही मुलांच्या डोक्यावरचे छप्पर कायमचे हरपले आहे. या मृत्यूंना केवळ विषारी दारू जबाबदार नाही; तर त्यामागे दुर्लक्ष, निष्क्रियता आणि जबाबदारीपासून पळ काढणारी व्यवस्था देखील तितकीच दोषी आहे. आता चौकशीचे अहवाल येतील, आरोपपत्रे दाखल होतील, निलंबनांचे आदेश निघतील; पण जे गेले आहेत, ते परत येणार नाहीत. आणि हाच या संपूर्ण शोकांतिकेतील सर्वात मोठा अपराध आहे.