महाराष्ट्र 24 | विशेष प्रतिनिधी | दि. ३१ जानेवारी २०२६ | राजकारणात शत्रुत्व जाहीर असतं, पण मृत्यू समोर आला की सगळे झेंडे खाली झुकतात. अजित पवार यांचं अपघाती निधन ही केवळ एक बातमी नाही, तर महाराष्ट्राच्या राजकारणावर उमटलेली खोल रेघ आहे. पिंपरी-चिंचवडमध्ये झालेल्या शोकसभेत ते दृश्य पाहून अनेकांच्या डोळ्यांत पाणी तरळलं—पण सर्वांत जड क्षण तो होता, जेव्हा अजित पवारांचे कट्टर विरोधक मानले जाणारे भाजप आमदार महेश लांडगे मंचावर उभे राहिले. निवडणुकांच्या रणधुमाळीत एकमेकांवर शब्दांचे बाण सोडणारे हे दोन चेहरे, आज मात्र एका मौनाने जोडले गेले. “दादा, मला माफ करा…” एवढे चार शब्द, आणि लांडगे गहिवरून स्टेजवरून खाली उतरले. भाषण संपलं नव्हतं, तर आवाजच संपला होता. राजकीय विरोध क्षणार्धात विरघळला आणि उरला तो फक्त एक माणूस—दुःखाने भरलेला.
पिंपरी-चिंचवड शहराला आकार देणारा नेता अचानक गेला, याचं ओझं शहर आजही पेलतंय. अजित पवार म्हणजे केवळ उपमुख्यमंत्री नव्हते, तर विकासाचा चेहरा होते—रस्ते, पाणी, उद्योग आणि प्रशासनातली पकड, या सगळ्यांचा एकत्रित अर्थ म्हणजे ‘दादा’. त्यामुळे त्यांच्या जाण्याने शहरावर दु:खाचा डोंगर कोसळला, असं म्हटलं तर अतिशयोक्ती ठरणार नाही. शोकसभेत उपस्थित असलेल्यांच्या चेहऱ्यावर शब्द नव्हते, भावना होत्या. आणि त्या भावनांना राजकीय रंग नव्हता. महेश लांडगे यांच्यासारख्या कट्टर विरोधकाच्या डोळ्यांतून अश्रू वाहणं म्हणजे अजित पवारांनी केवळ समर्थकच नाही, तर विरोधकांच्या मनातही जागा निर्माण केली होती, याची पावतीच. निवडणुकीतला वाद, टीका-प्रत्यारोप, आरोप-प्रत्यारोप—हे सगळं क्षणात मागे पडलं. मृत्यूने सगळ्या फाईल्स बंद केल्या, फक्त आठवणी उघड्या ठेवल्या.
—जिवंत असताना विरोध करणारे अनेक मिळतात, पण गेलेल्यावर अश्रू ढाळणारे फार थोडे असतात. अजित पवार त्या थोडक्यांतले होते. “दादा, मला माफ करा” हे चार शब्द केवळ क्षमायाचना नव्हती, ती राजकारणालाही दिलेली एक शिकवण होती. सत्ता, विरोध, निवडणूक, विजय-पराजय हे सगळं तात्पुरतं असतं; पण माणसाचं कर्तृत्व आणि त्याचा प्रभाव टिकून राहतो. आज अजित पवार नाहीत, पण त्यांच्या जाण्याने विरोधकही गहिवरले, हेच त्यांच्या नेतृत्वाचं खरं यश आहे. शेवटी, राजकारणात किती जण जिंकले हे महत्त्वाचं नसतं—तर जाताना किती जणांच्या डोळ्यात पाणी आणलं, हेच खरी मोजदाद असते!