महाराष्ट्र २४ ।। ऑनलाईन ।। विशेष प्रतिनिधी ।। दि. १९ मे २०२६ ।। दादांच्या राष्ट्रवादीत सध्या विचारांपेक्षा खुर्च्यांचीच जास्त चलती दिसू लागली आहे. पक्षाच्या दालनात निष्ठेच्या घोषणा घुमत असल्या, तरी प्रत्येक गटाच्या खिशात वेगवेगळ्या रंगाचे राजकीय रुमाल दडलेले आहेत, अशी कुजबुज मंत्रालयाच्या कॉरिडॉरमध्ये ऐकू येते. प्रफुल्ल पटेल आणि सुनील तटकरे यांच्या नावाभोवती निर्माण झालेला संभ्रम हा केवळ पदांचा प्रश्न नाही; तो पक्षाच्या नियंत्रणासाठी सुरू असलेल्या अदृश्य सत्तासंग्रामाचा धूर आहे. निवडणूक आयोगाकडे गेलेल्या पत्रव्यवहारातून “कोण वारस आणि कोण कारभारी?” हा प्रश्न उघड्यावर आला. दादांच्या निधनानंतर पक्षाला दिशा मिळण्याऐवजी प्रत्येक नेत्याने आपापल्या गोट्यांची मांडणी सुरू केली. एकीकडे कार्याध्यक्षपदावरून नाव हटल्याची चर्चा, तर दुसरीकडे भाजपसोबत गुप्त सलगीच्या अफवा—या सगळ्यामुळे राष्ट्रवादीची अवस्था गावच्या जत्रेत हरवलेल्या बैलासारखी झाली आहे.
या धुरळ्यात सुनेत्रा पवार मैदानात उतरल्या आणि पक्षात अचानक “समेट पर्व” सुरू झाल्याचा आव आणला गेला. फोनाफोनी, बैठका, कोअर कमिटीचे तातडीचे बोलावणे—हे सगळे पाहता जखमेवर मलम लावण्यापेक्षा बंडखोरांच्या तोंडाला साखर लावण्याचा प्रकार अधिक दिसतो. कारण प्रश्न गैरसमजांचा नाही; प्रश्न आहे सत्ता कुणाच्या हातात राहणार याचा. तटकरे आणि पटेल यांना डावलल्याची भावना निर्माण होताच भाजप प्रवेशाच्या चर्चांनी वेग घेतला. राजकारणात धूर उठतो म्हणजे कुठेतरी अंगार नक्कीच असतो. विशेष म्हणजे आसामच्या शपथविधीवरून परतताना पटेल आणि तटकरे फडणवीसांसोबत आल्याची चर्चा रंगली आणि राष्ट्रवादीच्या तंबूत संशयाची आग पेटली. “सगळं आलबेल आहे” असं पक्ष सांगत असला, तरी जे घर रात्रीभर कुलूप तपासतं, तिथं चोराची भीती आधीपासूनच असते हे महाराष्ट्राने अनेकदा पाहिलंय.
ठाकरे गटानेही या गोंधळावर चिमटे काढत “तटकरे-पटेलांसोबत कुणी जाणार नाही” असा टोला लगावला आणि राजकीय तमाशाला आणखी रंग चढला. पण खरी गंमत वेगळीच आहे. राष्ट्रवादीत सुरू असलेला हा संघर्ष विचारसरणीचा नाही; तर वारसाहक्काच्या वाड्यातील खोल्या वाटण्याचा आहे. प्रत्येक नेत्याला पक्ष हवा आहे, पण जबाबदारी नको; सत्ता हवी आहे, पण संयम नको. त्यामुळे सुनेत्रा पवारांच्या बैठकीत नाराजीचा फुगा फुटेल की आणखी फुगेल, हे पाहणं महत्त्वाचं ठरणार आहे. महाराष्ट्राच्या राजकारणात पक्ष फुटतात तेव्हा घोषणा मोठ्या असतात; पण कारण बहुतेक वेळा खुर्चीच्या उंचीइतकंच छोटं असतं. राष्ट्रवादीत आज नेमकं तेच सुरू आहे—बाहेरून एकीची माळ आणि आतून कुरघोडीचा विळखा.